UltraPolityczny Blog - ...własny punkt widzenia

...traktującym, zgodnie z nazwą, o polskim i światowym życiu politycznym oraz społecznym. Nazywamy się Mateusz Nitkowski oraz Konrad Kopystyński i jesteśmy uczniami Liceum Ogólnokształcącego nr XII we Wrocławiu. Powodem, dla którego postanowiliśmy rozpocząć publikowanie naszych komentarzy, są niewątpliwie zainteresowania związane z dziedzinami pokrewnymi prawu oraz politologii, w których to kierunku zresztą zmierza nasza edukacja. Wszystkich przyszłych czytelników serdecznie pozdrawiamy i zapraszamy do regularnego odwiedzania tego miejsca, przy czym my również postaramy się możliwie jak najczęściej uzupełniać go w najnowsze treści.

Liczymy także na Wasze komentarze!
Jeśli chcesz przeczytać starsze artykuły - wybierz miesiąc z menu "Archiwum"

Dodaj stronę do ulubionych - Kliknij TU ______________________________________________________________________

Głośny ostatnio pomysł wprowadzenia parytetu na listach wyborczych partii oraz przy podziale samych miejsc w parlamencie, gwarantujący żeńskiej części społeczeństwa połowę z tych pozycji/stanowisk, zyskał dużą aprobatę wśród najważniejszych polityków w państwie, z premierem i prezydentem na czele. Obaj wskazują przy uzasadnieniach na potrzebę dowartościowania roli pań w polityce, które są ponoć obecnie dyskryminowane na tym polu. Niestety, z dyskryminacją to będziemy mieli do czynienia, ale w stosunku do mężczyzn, jeżeli ów parytet zostanie w przyszłości faktycznie uchwalony.

Czy prawo polskie w jakikolwiek sposób faworyzuje panów przy dostępie do funkcji i stanowisk publicznych? Oczywiście, że nie, daje ono obu płciom całkowicie równe szanse. Kobiet w polityce, a szczególnie tych piastujących najważniejsze urzędy, rzeczywiście jest stosunkowo mało w porównaniu z mężczyznami. Ale czy taki stan rzeczy wymaga tak drastycznej regulacji prawnej, jak wprowadzenie parytetu? Wyobraźmy sobie czysto teoretyczną sytuację, kiedy to zarząd partii układający listę wyborczą ma wyselekcjonowaną grupę kilku kompetentnych, odpowiedzialnych, wykształconych osób, co do których zachodzi bardzo duże prawdopodobieństwo, iż będą w stanie bardzo dobrze wykonywać swe późniejsze obowiązki. Niestety, okazuje się, że zdecydowaną większość z tych osób stanowią mężczyźni. Co więc trzeba wtedy począć? Ano, w zgodzie z parytetową równością szans, grzecznie podziękować świetnie przygotowanym merytorycznie panom, których jedyną wadą jest płeć, a w ich miejsce wyciągnąć z partyjnej rezerwy kobiety (co z tego, że ich praca i działanie może nie być tak efektywne, jak w przypadku kolegów) i czynić je, przykładowo, lokomotywami wyborczymi ugrupowań. Przejdźmy nieco dalej w analizie problemu - Jeśli dojdzie przypadkiem do sytuacji, w której, statystycznie rzecz biorąc, ludzie o ciemnym zabarwieniu włosów będą stanowili niepokojącą większość administracji publicznej, parlament powinien ustanowić zapis gwarantujący przyrost zatrudnienia blondynom/blondynkom czy łysym? A lewo- i praworęczni obywatele? A osoby o różnym kolorze oczu? Jak równość (jakże utopijne jest to pojęcie), to we wszystkich dziedzinach! Po co się rozdrabniać tylko do kobiet i mężczyzn, skoro w kolejce czekać już będą kolejne grupy społeczne. Co powiedzą właściciele Kotów na fakt opanowania lokalnej administracji przez posiadaczy psów? Co pomyślą sobie impotenci, jeśli sprawni seksualnie koledzy zdominują intratne posady państwowe? (w tym przypadku trudnością może okazać się jawność parytetowej cechy, jednak i na ten problem rząd powinien znaleźć jakieś rozwiązanie, w końcu powszechna równość warta jest wyrzeczeń i nie wolno ustawać w wysiłkach ku jej osiągnięciu).

Nie propaguję tutaj, broń Boże, żadnego modelu świata pozostającego pod zwierzchnością mężczyzn, pragnę podkreślić tylko, że póki w świetle formalnoprawnym zachowana jest oraz respektowana w praktyce równość płci, nie należy na siłę forsować kobiety w ich awansach społecznych. Prawda jest taka, że wiele zależy od mentalności przedstawicieli stron żeńskiej i męskiej, która, choć z czasem naturalnie może się zmienić, na razie faworyzuje w polityce (w ujęciu generalnym!) panów. Łatwo zauważyć, że już w młodzieżowych sekcjach ugrupowań politycznych dominują chłopcy, a tutaj raczej trudno zarzucać dyskryminację przy selekcji członkowskiej. Na pewno ma to swój odpowiednik w polityce uprawianej na wyższym szczeblu. Teza o domniemanej dyskryminacja kobiet przez największe partie jest bardzo na rękę żądającym różnorakich przywilejów ruchom feministycznym, jednakże nie ma żadnego uzasadnienia w rzeczywistości. „To jakaś nędzna proteza, to pachnie wręcz jakimś rasizmem” – Stefan Niesiołowski ma jasny, zdroworozsądkowy stosunek do parytetu i doprawdy co najmniej dziwnymi dla mnie osobiście wydają się opinie sprzeczne ze stanowiskiem wicemarszałka sejmu.

Finanse publiczne, a konkretnie wciąż pogłębiająca się dziura budżetowa spędzają ostatnimi czasy sen z powiek premierowi oraz ministrowi finansów. Nowelizacja ustawy budżetowej, uchwalona na ostatnim posiedzeniu Sejmu, zwiększa przewidywany deficyt tegoroczny z 18 do 27 miliardów złotych, o co zresztą już od dobrych kilku miesięcy apelowała opozycja (jak wiadomo, na potrzeby niedawnej eurokampanii politycy Platformy negowali wszelkie oznaki kryzysu, zapewniając opinię publiczną o świetnej sytuacji finansowej kraju i nijak nie wypadało przyznawać się do błędu w wyraźnie nazbyt optymistycznych szacunkach przychodów i wydatków państwa opracowanych przez Jacka Rostowskiego na jesieni zeszłego roku). Nie sposób pozbyć się mimo wszystko wrażenia, że gabinet Tuska nie ma bladego pojęcia, jak zareagować na obecne kłopoty. Co róż przebąkuje się o nieuniknionej podobno wizji podniesienia podatków w najbliższej przyszłości, wymieniając przy tym niemal wszystkie jego odmiany (VAT, akcyza, ZUS itp.) i zapiekle licząc, w jakim stopniu pomogłoby to zasilić Skarb Państwa w brakujące środki. Kilka dni temu „Gazeta Wyborcza” informowała o najnowszym pomyśle rządu, który podobno myśli nad zwiększeniem składki emerytalnej dla najlepiej zarabiającej części społeczeństwa. Przypomniał mi się wtedy rok 2005 i słynne „3 x 15” walczącego wówczas o władzę obecnego premiera, firmującego podatek liniowy jako sztandarowy i nieodzowny punkt własnego programu i podstawę sprawnie funkcjonującego państwa. Platforma rządzi w Polsce już od niemal dwóch lat i w tym czasie temat ten prawie zupełnie upadł, a politycy PO nagle zapomnieli, do czego jeszcze niedawno przekonywali z takim zapałem.

Koronnym argumentem przeciwników podatku liniowego jest teza, jakoby odciążał on od świadczeń na rzecz państwa najbardziej zamożnych, natomiast zwiększał je w przypadku pozostałej części społeczeństwa, powodując coraz większe rozwarstwienie społeczne. W opinii wielu naturalnym jest, że najbogatsi powinni niejako łożyć na biedniejszych, gdyż i tak nie odczują tego zbyt poważnie, a dzięki temu realizowana będzie za to zasada solidarności społecznej. Otóż sprawy tak przedstawiać nie wolno! Państwo powinno być w pierwszym rzędzie sprawiedliwe, a nie solidarne. A gdzie tu sprawiedliwość, jeśli jedni rozliczają się z fiskusem według takich stawek, a drudzy wg innych? Czy grzechem winnym pokuty i zadośćuczynienia jest przedsiębiorczość i powodzenie w życiu zawodowym? Najlepiej zarabiający i tak odprowadzają do Skarbu Państwa proporcjonalnie największe kwoty i nie widzę powodu, aby musieli być tłamszeni dodatkowymi kosztami. Nie postuluję już wprowadzania mogącego w tym rozumowaniu uchodzić za najbardziej sprawiedliwy podatku pogłównego (taka sama kwota pobierana od każdego płatnika, niezależnie od uzyskiwanych przez niego dochodów) jako mocno anachronicznego i radykalnego (stosowany częstokroć w starożytności, przez średniowiecze aż do czasów nowożytnych).

Nie ma też podstaw do stawiania stwierdzeń, jakoby podatek liniowy miał uszczuplać wpływy do budżetu (nomem omen i tak są one w przerażającej części marnotrawione na przerośniętą do zatrważających rozmiarów biurokrację oraz zdecydowanie zbyt rozwinięte najróżniejszej maści świadczenia socjalne, ale to temat do osobnej analizy). Co prawda bezpośrednie przychody rzeczywiście mogą się zmniejszyć, ale z nawiązką rekompensują to zagraniczni (i nie tylko) inwestorzy przyciągani przyjaznym sobie prawem fiskalnym oraz rosnąca konsumpcja nabijająca wskaźnik wpływów z podatków pośrednich jak VAT czy akcyza. Można do tego doliczyć dużą łatwość rozliczania się z urzędem podatkowym ze względu na prostotę klasycznego podatku liniowego pozbawionego kwoty wolnej od opodatkowania oraz całej masy innych ulg, których jest obecnie tak wiele, że mało które osoby potrafią w pełni skorzystać z wszystkich im przysługujących. Owa przejrzystość także powinna spowodować większą ściągalność obowiązkowych świadczeń na państwo.

Na zakończenie o kolejnej dziwnej dla mnie sprawie. W Polsce wciąż wytrwale utrzymywany jest przez kolejne ekipy rządzące podatek progresywny (choć od 2009 już z zaledwie dwoma stawkami – 18 i 32 procent). Przedstawiciele dwóch chyba najbardziej prestiżowych i osiągających największe zarobki grup zawodowych, czyli lekarzy i prawników, są zwolnieni z prowadzenia kasy fiskalnej, przez co fiskus nie zyskuje na nich tyle, ile by mógł. Prywatni przedsiębiorcy z kolei, także z reguły nie narzekający na brak funduszy, rozliczają się najczęściej z podatku CIT (19%) zamiast PIT. Ma to niewątpliwy wkład w to, że obecnie w stawkę 32% wchodzi, wg stosownych danych, niecałe 2% społeczeństwa (przy stawkach 19%, 30% i 40% tą najniższą płaciło niecałe 90% Polaków, jednak obecna stawka 32% bliższa jest progiem kwotowym dawnej 40% niż 30%, stąd ta różnica).

Trochę ze względu na niespożyte siły i zapał do pracy, trochę z chęci poszerzania swojej wiedzy postanowiłem zhołdować zasadzie, że pod latarnią ciemniej, niż wokół niej. Co mam na myśli? Otóż noszę się z zamiarem dostarczenia nowych dowodów na potwierdzenie tezy, iż Unia Europejska wcale nie jest tworem zupełnie odmiennym względem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, w co wierzy wiele osób oraz faktu, że bytuje skażona licznymi naruszeniami prawa przez jej dysydentów.

W artykule tym, będącym hybrydą danych pochodzących z internetowej encyklopedii Wikipedia (prócz informacji o Pani Hübner, które to jakiś czas temu w dziwny sposób „zaginęły”) oraz, gnie niegdzie, moich komentarzy, postanowiłem przybliżyć sylwetki wielu spośród członków obecnie urzędującej (do końca października br.) Komisji Europejskiej, będącej organem wykonawczym Unii Europejskiej. Część z nich posiada bogatą komunistyczną przeszłość, części przedstawiane były natomiast zarzuty natury prawnej, niejednokrotnie potwierdzone.

Polityką zaczął zajmować się jeszcze jako student. Był członkiem maoistowskiego Rewolucyjnego Ruchu Portugalskiego Proletariatu, które uczestniczyło w rewolucji goździków obalającą w 1974 r. wojskową dyktaturę Salazara w Portugalii. W okresie przejścia do demokracji, zmienił poglądy na centrolewicowe – widocznie bardziej opłacalnym było „złagodzenie” swoich przekonań, przynajmniej oficjalnie.

2. Siim Kallas (Estonia) – Wiceprzewodniczący, Komisarz ds. Administracji, Audytu i Zwalczania Nadużyć Finansowych

W 1989 wybrany do Rady Najwyższej ZSRR. Od 1972 do 1990 należał do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Po przemianach ustrojowych Pan Kallas widocznie zwietrzył szansę na ponowne dorwanie się do koryta i w 1994 stanął na czele, co ciekawe, wolnorynkowej i liberalnej Estońskiej Partii Reform. Ponadto, podejrzewany był o korupcję (ostatecznie nieskazany), lecz oskarżenia o składanie fałszywych informacji zostały potwierdzone. Przypuszczalnie dobrze wie jak zająć się walką z korupcją, za co odpowiedzialny jest w Komisji. Niestety, z autopsji…

Był członkiem Węgierskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej – ugrupowania komunistycznego sprawującego władzę na Węgrzech przed rokiem 1989 i przyjacielem Jánosa Kádára – węgierskiego dyktatora.

4. Dalia Grybauskaitė (Litwa) - Komisarz ds. Programowania Finansowego i Budżetu, obecnie prezydent Litwy

Należała do komunistycznej Partii Litwy - Lietuvos komunistų partija. Wchodziła w skład KPZR. Zajmowała wysokie stanowiska w komunistycznym aparacie urzędniczym.

5. Franco Frattini (Włochy) - Wiceprzewodniczący. Komisarz ds. Transportu (do 8.05.2008)

Jako polityk działał we Włoskiej Partii Socjalistycznej, która określała się jako partia robotnicza, wskazując na marksizm jako swoją podstawę ideową. W 1994 został jednym z założycieli Forza Italia (ugrupowanie prawicowo-konserwatywne). Kolejny przykład na użyteczną „zmianę barw”.

6. Jaques Barrot (Francja) – Wiceprzewodniczący, Komisarz ds. Wymiaru Sprawiedliwości oraz Obszaru Wolności i Bezpieczeństwa

W 1995 został skazany na karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania i ukarany zakazem sprawowania funkcji państwowych na 2 lata za finansowanie swojej partii z pieniędzy publicznych.

7. Günter Verheugen (Niemcy) – Wiceprzewodniczący, Komisarz ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu

Kolejny z opisywanych polityków, którzy nagle postanowili zmienić poglądy. Od 1978 do 1982 był sekretarzem generalnym partii liberałów FDP. Po opuszczeniu przez FDP koalicji rządowej kanclerza federalnego Helmuta Schmidta odszedł z FDP razem z kilkoma innymi działaczami i przeszedł do SPD (socjaldemokraci).

Członek Partii Pracy. W 1996 r. kupił dom w Notting Hill za nieoprocentowaną pożyczkę udzieloną mu przez związanego z Partią Pracy milionera, Geoffreya Robinsona. W związku z tym podał się do dymisji (sprawował urząd ministra bez teki). W styczniu 2001 r. pojawiły się pogłoski, że Mandelson telefonował do ministra w Home Office, Mike'a O'Biena, w sprawie Srichanda Hinduji, hinduskiego biznesmena, który ubiegał się o brytyjskie obywatelstwo. Rodzina Hinduji była głównym sponsorem "Faith Zone" w Millennium Dome. W tym czasie Hinduja i jego bracia byli zamieszani w korupcyjny "skandla Boforsa", a w Indiach toczyło się śledztwo w ich sprawie. 24 stycznia Mandelson został ponownie usunięty z rządu.

Oskarżona o okłamywanie Parlamentu Europejskiego przez Paula van Buitenena w związku ze słynnym raportem na temat korupcji i nepotyzmu w UE. Jako komisarz zatwierdzająca m.in. fuzje, niekiedy podejmuje decyzje w sprawie firm, z którymi wcześniej była związana jako menedżerka. Funkcje te, po opublikowaniu raportu, zostały przekazane innemu członkowi Komisji.

10. Na koniec, rzec można na deser, pozostawiłem Danutę Hübner – Komisarz ds. Polityki Regionalnej (zastąpiona na stanowisku 4 lipca przez Pawła Sarneckiego)

Od 1970 do 1987 roku należała do PZPR. W latach 1997-98 Szef Kancelarii Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego (działacza PZPR, ministra-członka Rady Ministrów ds. młodzieży w rządzie Z. Messnera, przewodniczącego Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej oraz członka Prezydium Rządu i przewodniczącego Komitetu Społeczno-Politycznego Rady Ministrów w rządzie M. Rakowskiego). W związku z byłą przynależnością partyjną określana mianem „czerwonej komisarz”. W 2009 roku w wyborach do Parlamentu Europejskiego wystartowała z list Platformy Obywatelskiej, pomimo jej nieoficjalnej, lecz faktycznej przynależności do SLD. Tym samym nie kojarzona już z europejskimi socjalistami, lecz chadekami.

Przeglądałem dzisiejsze newsy na portalach internetowych i natknąłem się na artykuł o negocjacjach ws. akcesji do UE w islandzkim parlamencie, wobec których zajął przychylne stanowisko:

"Po przystąpieniu do Unii musiałaby nie tylko dzielić się swoimi łowiskami, lecz także dostosowywać się do unijnych decyzji co do wielkości połowów."

Myślę, że już chyba nikomu nie trzeba przybliżać powodów, dla których niedawno wszystkie państwa, a zwłaszcza Skandynawskie i inne posiadające dostęp do morza, zaczęły oscylować za akcesją Islandii. Zyski bezpośrednie prosto z łowisk wokół Islandii oraz zyski pośrednie związane z regulacjami ws. rybołówstwa, tym samym możliwością "dogonienia" Islandii w wielkości połowów przez inne kraje, zapewne już niedługo uzasadnione argumentami związanymi z „dbaniem o środowisko” i „równą konkurencją międzypaństwową”.

Islandia to kraj, którego zyski z eksportu to w 3/4 te pochodzące z handlu rybami. Wychodzi więc na to, iż prawdopodobnie będzie tracić najwięcej ze wszystkich członków UE w późniejszym okresie, w zamian za, de facto fikcyjną, pomoc Unii w czasie, kiedy kraj ten znajduje się na skraju bankructwa. Islandczycy może i nie będą dopłacać dużo do unijnej kasy, ponieważ posiadają niskie zyski przykładowo z podatku VAT (tylko 300 tys. obywateli), ale stracą znacząco na tym, że, tak jak już wspomniałem, inne państwa będą m.in. narzucać im regulacje i przeprowadzać połowy na swoje konto. Co ciekawe, Islandia już pożyczyła 10 mld z kasy Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Wydaje się więc, że unijna pomoc jest tu zbędna. Czyżby na Islandii nie miał kto rządzić, że obywatele tego państwa potrzebują zewnętrznego steru Brukseli i opowiadają się za prędką akcesją? Nie życzę Islandii Unii.

Emocje po ogłoszeniu wyników w wyborach do Parlamentu Europejskiego w kraju nieco już opadły, jednak nie w Prawie i Sprawiedliwości. Mimo wcale nie najgorszego, biorąc pod uwagę większość ostatnich sondaży, wyniku partii (ponad 27% w skali kraju i 15 mandatów), zewsząd pojawiają się coraz bardziej słyszalne głosy potrzeby rozliczeń za wszelkie błędy popełnionew kampanii. Na krytykę spin doktorów PiSu zdobył się wielki zwycięzca maratonu wyborczego, Zbigniew Ziobro. Świeżo upieczonego eurodeputowanego natychmiast do porządku przywołał jednak prezes Jarosław Kaczyński, zalecając byłemu ministrowi sprawiedliwości we własnym gabinecie zdecydowanie większą powściągliwość w komentarzach na temat działań ugrupowania oraz, z widoczną szczyptą złośliwości, bardziej efektywną naukę języka angielskiego.

Zaiste, że nawet świetny rezultat, jakim może pochwalić się Ziobro, w najmniejszym stopniu nie zmienia twardych reguł panujących w PiSie, gdzie na wygłoszenie jakiejkolwiek negatywnej opinii o jej polityce wewnętrznej może pozwolić sobie wyłącznie przewodniczący ( krytyce podlega wtedy, rzecz jasna, postawa niżej postawionych członków zarządu i działaczy, gdyż sam Jarosław, pociągający de facto w partii za wszystkie sznurki, sam nie ma sobie nic do zarzucenia). Ziobro, który w Małopolsce zyskał zaufanie grubo ponad trzystu tysięcy wyborców, nie tylko walnie przyczynił się do zwycięstwa swojego ugrupowania w tym regionie, ale także pośrednio „załatwił” mandat dwójce kolegów usytuowanych za nim na liście, mimo iż odsetek głosów oddanego na żadnego z nich nie przekroczył 2% (dzieje się tak za sprawą ordynacji wyborczej skonstruowanej w taki sposób, że duże znaczenie przy podziale miejsc ma łączny wynik ugrupowania oraz frekwencje wyborcza). Jak jednak widać, sympatii ani dodatkowych przywilejów u Kaczyńskiego tym sobie nie zaskarbił, zostając przez niego publicznie zruganym po wygłoszonym „apelu o refleksje i potrzebę pewnych zmian” wewnątrz partii. O tym, że w poważną polemikę z prezesem się nie wchodzi, zdążył przekonać się już Ludwik Dorn, który przyszłość podobną do swojej przepowiada młodszemu koledze, o ile ten nie utemperuje zapędów i nie zacznie ostrożniej wypowiadać się na drażliwe tematy. O dziwo, za Ziobrą opowiedziała się spora grupa działaczy Prawa i Sprawiedliwości, którzy oficjalnie delikatnie, ale jednak, bronią obecnego wiceprezesa. Podobno w kuluarach zaczęto zwracać się do niego „prezydencie”, co jasno wskazuje, jak dużym poważaniem się cieszy.

Czy można w PiSie pójść na wojnę z Jarosławem Kaczyńskim i ją wygrać? Dotychczas niewielu porywało się z motyką na słońce, a ci odważniejsi, albo lepiej ujmując – działający nazbyt ideologicznie (vide wspomniany Dorn) lub mający już plany swojej przyszłości w innym ugrupowaniu (vide Paweł Zalewski, który właśnie dostał się do Europarlamentu z listy Platformy Obywatelskiej) wylatywali z hukiem z partii. Wydaje się jednak, że sytuacja Ziobry jest bardziej komfortowa dla samego zainteresowanego. Nie dość bowiem, że jak na polityka tego ugrupowania cieszy się on relatywnie dużym poparciem społecznym, na dodatek zdążył zbudować sobie w samym PiSie dość mocne zaplecze (z byłym ministrem utożsamiają się tacy politycy jak Jacek Kurski czy Paweł Kowal) gotowe na razie po cichu, ale w sytuacji kryzysowej być może z pełną determinacją wspierać swojego lidera i opowiedzieć się po jego stronie w ewentualnym otwartym konflikcie ze ścisłym kierownictwem. Trudno jednakże prognozować taki rozwój wypadków w najbliższym czasie, gdyż najpewniej zaowocowałoby to co najwyżej rozłamem w PiSie i odejściem wraz z Ziobrą jego popleczników, tymczasem wydaje się, że prędzej chciałby on wywalczyć schedę po Jarosławie i samemu w końcu stanąć na czele Prawa i Sprawiedliwości niż budować nowy ruch polityczny, jaki, przy obecnych unormowaniach prawnych sprzyjającym czwórce największych na dzień dzisiejszy partii, miałby małe szanse powodzenia skutecznego i trwałego zaistnienia na scenie krajowej.

Na koniec jedno zdanie, które mimochodem pojawiło się wieczorem w wypowiedzi Jarosława zapytanego o możliwe przywództwo w partii Zbigniewa Ziobry:

„Każdy nosi buławę w tornistrze. Kiedy ja zrezygnuję albo Pan Bóg mnie odwoła - nigdy to nie jest pewne, no to wtedy będą wybory."

Jak widać, obecny prezes nie bierze pod uwagę opcji utraty sprawowanej funkcji w inny sposób niż przez własną rezygnację albo z woli Bożej, nie wspominając nawet o procedurze wyboru nowego szefa przez delegatów na zjeździe w demokratycznym głosowaniu, co stanowi bodajże obecny statut partii. Ziobro nie powinien więc się napalać na zbyt szybkie usadowienie się na fotelu przewodniczącego, bo Jarosław wyraźnie inaczej zapatruje się w przyszłość…

Ostatnimi czasy przyjrzałem się jednej z tablic ozdabiających szkolny korytarz. Dumnie prezentuje się tam tzw. „Prawa Człowieka”. Czytam i czytam… Natykając się na przepisy pokroju „prawa do szczęścia” nie omieszkałem zaopiniować takowych. Sądzę, iż po przeczytaniu mojego artykułu część (dodam ta nieszczęśliwa) powinna rozpocząć pisanie skarg do Komitetu Praw Człowieka w Genewie.

Pierwszym z punktów, na które zwróciłem szczególną uwagę, jest „prawo do pomocy socjalnej”. Uważam, iż w rażący sposób narusza ono możność państwa do samostanowienia o swoim ustroju gospodarczym, bowiem wyklucza możliwość istnienia państwa liberalnego, jako tworu uznawanego na arenie międzynarodowej. Umożliwia bowiem promowanie go jako „antyludzkiego”, co za tym idzie „antywolnościowego”. Dziwnie w takim przypadku zabrzmiałoby to sformułowanie, kiedy właśnie, w oczywisty sposób, to obywatele takiego a nie innego państwa są prawdziwie wolni, zgodnie z duchem liberalizmu.

Jednak moje kluczowe argumenty związane są z „prawem do szczęścia”. Niestety, ale błąd w nomenklaturze jest rażący, bowiem w obecnym kształcie państwo po prostu musi nam to szczęście zapewnić. Tak – państwo musi sprawić, abyśmy byli szczęśliwi! Aby nie pozostawiać w konflikcie z tym, co de facto niemożliwe, należałoby zwyczajnie użyć sformułowania „wolność do szczęścia”, bo każdy człowiek może wtedy do niego dążyć i nie jest w tym ograniczany na żaden sposób (o co pewnie autorom chodziło). Aby wytłumaczyć, co mam na myśli, powrócę na chwilę do wspomnianego „prawa do pomocy socjalnej” – oczywistym jest, że w ten sposób wszystkie państwa przestrzegające prawa człowieka (przynajmniej na papierku) zmuszone są do tejże pomocy. Analogiczna sytuacja zachodzi więc z komentowanym „prawem do szczęścia” . Wychodzi z tego absurd - jeśli dla mnie szczęście to duży, sowicie wyposażony dom pod miastem, czemu państwo łamie m.in. moje Prawa Człowieka i nie zapewnia mi tego? Ja mam do tego PRAWO, a nie WOLNOŚĆ, żeby takie cele próbować zrealizować na własną rękę. Jeśli pragnę (oczywiście po to, aby zapewnić sobie szczęście) mieć piękną i kochającą żonę, należy znaleźć mi odpowiednią kobietę i zmusić ją do pokochania mnie. Wychodzi więc, iż leży to w gestii państwa. Podobnie sprawa ma się z „prawem do dobrego życia” – w mojej opinii brzmi to co najmniej jak sprytny populizm.

Jeszcze ponad 20 lat temu, w okresie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, każdy miał PRAWO przykładowo do mieszkania, tym samym musiał mieć własne lokum ZAPEWNIONE przez państwo. Te drobne z pozoru różnice pomiędzy prawem a wolnością są, niestety, często pomijane przez przedstawicieli lewej strony sceny politycznej, zwłaszcza podczas debat, kiedy to sprzeciwiają się oni idei liberalizmu, przy czym sami twierdzą czasem, że są liberałami, bo - i tu niezwykle istotny cytat - „Każdy musi mieć prawo do mieszkania. Ja chcę, żeby każdy miał mieszkanie”. Przytoczona wypowiedź (bodajże członka SLD) obrazuje opisywane przeze mnie absurdy.

Czy trudno więc wysuwać wniosek, że Prawa Człowieka nie są w ogóle respektowane, przynajmniej w przypadku części ludzi (nawet tych zamieszkujących „kraje zachodu”), którzy czują się nieszczęśliwi? Ponadto, nawiązując do fragmentu dotyczącego „szczęścia” wydawać może się, że (zgodnie z Deklaracją Praw Człowieka i Obywatela) na świecie NIGDY nie będzie istniało ani jedno państwo przestrzegające Prawa Człowieka. Przecież zawsze znajdą się jacyś biedni nieszczęśliwcy…

Z założenia Blog UltraPolityczny miał być jednocześnie apolityczny, jednak przyglądając się sytuacji w naszym kraju, a zwłaszcza:

- zaprzestaniu przez polski establishment polityczny postępowania zgodnie ze swoimi ideałami (programem) w zamian za poparcie społeczne, a raczej jego utrzymanie (polecam obejrzeć cały filmik dostępny pod tym adresem: http://www.youtube.com/watch?v=NGNlgXo3dbw)

- bezmyślnym, schematycznym, nie baczącym na realne reformy rządzeniu przez wszystkie czyniące to w ostatnich latach ugrupowania (przykład – rządy SLD bardziej liberalne niż rządy PO)

Apeluję do wszystkich tych Państwa, którzy posiadają już czynne prawo wyborcze w wyborach do Parlamentu Europejskiego, odbywających się w najbliższą niedzielę, 7. czerwca – wybierzcie wolność, wybierzcie własność, wybierzcie sprawiedliwość. Nie dajcie zwieść się hasłom pokroju „stanowimy największą siłę w Europie” (w tym przypadku należy pamiętać, iż teraz wszystko zależy od wyborców, wcale nie musi być tak w kolejnej kadencji PE). Głosujcie na Listę nr 1 – na Unię Polityki Realnej. Pamiętajcie Państwo - ta partia isnieje od 22 lat i od 22 lat prezentuje stałe, niezmienne postulaty.

Jakie mamy w Polsce drogi i autostrady każdy dobrze wie, nie trzeba żadnych wnikliwych badań i ekspertyz, by móc właściwie ocenić ich stan, poziom i długość. Za wcale nie najgorszy wskaźnik mogłaby posłużyć ilość siarczystych przekleństw, jaka pada pod nosem sfrustrowanych kierowców mijających kolejną dziurę czy zmuszonych na objazd, a co za tym idzie postój w gigantycznych korkach w miejscach , gdzie w rządowych planach oraz szkicach (i niestety tylko tam) od lat widnieją połączenia autostradowe. Oczywiście kolejne rządzące koalicje zapowiadają rewolucje w tym względzie - jak najszybsze uporanie się z formalnościami prawnymi, błyskawiczne przetargi oraz zintensyfikowanie samych prac budowlanych, jednak na zapowiedziach się zwykle kończy, a gdy przyjdzie co do czego, pojawiają się „nieprzewidziane utrudnienia”, jakim w żaden sposób nie można było zaradzić, a które skutecznie spowalniają czy wręcz paraliżują całe przedsięwzięcie. Stara śpiewka, tyle że padająca z ust nowych premierów i szefów resortów infrastruktury. Podobna sytuacja miała miejsce przez ostatnie półtora roku, mimo to Cezary Grabarczyk jakoś niespecjalnie wyglądał na przestraszonego widmem utraty pracy. W końcu jednak Donald Tusk nie wytrzymał i zagroził nieporadnemu ministrowi dymisją. Zupełnie przypadkiem zrobił to na samym finiszu kampanii, na tydzień przed wyborami do Parlamentu Europejskiego.

Jeśli chodzi o skład własnego rządu, Donalda Tuska śmiało można nazwać konserwatystą – w przeciągu całego okresu swojego urzędowania dokonał zaledwie jednej roszady wśród ministrów, a to i tak wynikającej raczej z konieczności, aniżeli niezadowolenia z generalnej postawy Zbigniewa Ćwiąkalskiego, bo o nim tu mowa. Jak pamiętamy, stracił on posadę po aferze z kolejnym samobójstwem osadzonego w celi świadka w kontrowersyjnej sprawie uprowadzenia i śmierci Krzysztofa Olejnika, więc zmiana w gabinecie była wtedy uargumentowana potrzebą wskazania winnego zaniedbania i wyciągnięcia wobec niego surowych konsekwencji (nawiasem mówiąc, niezbyt premierowi ta decyzja wyszła, gdyż opromieniony chwalebną opozycyjną przeszłością i brakiem powiązań z prawniczymi korporacjami Andrzej Czuma wciąż chyba do końca nie wie, na czym ma polegać jego rola w ministerstwie, a na dodatek aż razi brakiem obeznania i kompetencji, przynosząc Platformie i całemu rządowi więcej szkody niż pożytku). Podobno w chwili tworzenia gabinetu Tusk przyjął zasadę o regularnej, mniej więcej co pół roku, wymianie 2-3 ministrów ocenianych powszechnie za najgorszych, aby stworzyć wrażenie, że sam nigdy nie będzie w pełni usatysfakcjonowany pracą rządu, a najsłabsi w jego ekipie po prostu wypadają. Jak jednak z perspektywy czasu widać, najwyraźniej niezmiennie korzystne, mimo rozprzestrzeniającego się kryzysu, kłopotów ze stoczniami czy ciągłych sporów i kłótni z prezydentem sondaże przemówiły mu do wyobraźni i wyrobiły opinię, że przy dobrze działającej (przynajmniej w aspekcie medialnym) maszynce nie warto na siłę kombinować. Premier ogranicza się więc zaledwie do „postraszenia” raz na jakiś czas swoich podopiecznych, by sytuacja nie wyglądała dla przeciętnego wyborcy z kolei zbyt różowo. Wygląda na to, że właśnie przyszedł odpowiedni moment – lada dzień Polacy (a w zasadzie to niewielka ich część) udadzą się do lokali wyborczych, więc Donald Tusk uderzył pięścią o stół, wymagając od Cezarego Grabarczyka zdecydowanej poprawy, przekonując jednocześnie opinię społeczną o swoim perfekcjonizmie i wysokich wymaganiach, jakie obligatoryjnie musi spełniać każdy członek kierowanej przez niego Rady Ministrów. Minister nie powinien mieć jednak powodów do obaw – szykuje się kolejny sukces wyborczy Platformy, toteż premier, upajając się triumfem, zapewne szybko zapomni o zastosowanej wobec niego groźbie zwolnienia. Ludzie zdążyli już wysłuchać męskiego tonu szefa rządu, to najważniejsze. Grabarczyk niech się niepotrzebnie nie zamartwia.

Jeśli trzeba, szef PO jest miły, uśmiechnięty, można powiedzieć – chodzące uosobienie firmowanej przez siebie „polityki miłości”. Gdy zajdzie jednak potrzeba, zakłada on maskę twardego, pragmatycznego lidera, dla którego nie mają żadnego znaczenia sentymenty, a jedynie czyste efekty. Niestety, choćby takie zachowanie Tuska przynosiło jemu i Platformie rekordowe poparcie, bez odpowiedniego człowieka na fotelu ministra infrastruktury (choć to naturalnie nie jedyny warunek powodzenia) wszystkie odcinki autostrady A2, o którą miał oficjalnie pretensje premier, nie zostaną oddane do użytku kierowcom.

Właśnie w taki sposób przewodniczący Parlamentu Europejskiego Hans-Gert Poettering szufladkuje ugrupowania sprzeciwiające się tworzeniu z krajów Unii jednego superpaństwa i narzucaniu im odśrodkowej woli. Świadczy o tym jego dzisiejsza wypowiedź, odnosząca się do przypuszczalnie niskiej frekwencji w nadchodzących wyborach deputowanych do instytucji unijnej, której przewodniczy:

„Jeśli ludzie nie zagłosują, istnieje niebezpieczeństwo, że będzie to z korzyścią dla partii ekstremistycznych lub oddalonych od ogólnego nurtu”

„Apeluję do naszych obywateli, by głosowali na partie, które popierają jedność europejską i respektują istotę ludzką”

Czyżby pan przewodniczący hołdował dobrze znanym z hitlerowskich Niemiec zasadom „ein Volk, ein Land, ein Fuhrer”? Przecież tam też liczyła się tylko jedna ideologia, a krytykujących oskarżano o zamachy antypaństwowe i „antywolnościowe”, zupełnie jak w tym przypadku - w końcu tylko on i jego partyjni poplecznicy (plus zbratani socjaliści) „respektują istotę ludzką”. Jest jednak druga strona medalu – Hitler bowiem swoich niewygodnych współpracowników oskarżał o homoseksualizm, tymczasem Unia, jako twór ściśle lewicowy, o prawa mniejszości gejowskich walczy jak lew (na marginesie – ależ równość, skoro jednej grupie przyznajemy większa prawa niż drugiej, prawda?). Należy więc opcję tą wykluczyć. Z drugiej strony, porównaniom również do ZSRR nie sposób się oprzeć. Tam też nieznane było pojęcie wolnego wyboru rządzących, do czego zmierza ukazywanie swoich politycznych oponentów w takim „antyludzkim” świetle, jakie obserwujemy również obecnie. Dobrze, że póki co nie ma jak się obawiać, że w wypadku oddania niewygodnych dla osławionego już „pogłębiania integracji” głosów podczas wyborów nie grożą jakieś negatywne konsekwencje. Jednak jeśli obawy przewodniczącego PE nie potwierdzą się i obywatele Unii ulegną „jedynej słusznej ideologii”, to kto wie co będzie za 5 lat… Stach się bać!

Co do jednego się zgodzę, mianowicie „ogólny nurt” to rzeczywiście określenie pasujące jak ulał do ugrupowań, które na pogłębiającej się integracji zyskują najwięcej – w końcu jak inaczej skutecznie zdobywać poparcie, aniżeli tylko przez „europopulizm”, czyli uległość wobec ogłaszanych wszem i wobec idei Unii Europejskiej, m.in. tworzenia wielkiego kontynentalnego państwa, jako czegoś naturalnego. Przecież reszta to jakiś antyludzki motłoch, to oczywiste! A może obywatele życzą sobie chociażby skromnego udziału tych „oddalonych od ogólnego nurtu”, skoro tak właśnie, wg Poetteringa, zagłosują ci, którym najbardziej zależy na wyborze swojego przedstawicielstwa w Europie? W końcu to właśnie jest demokracja, jedna z podstawowych zasad i przyczyn tejże integracji, czyż nie?

Ponadto, w moich oczach partie euroentuzjastyczne tracą na znaczeniu społecznym i politycznym i po części ośmieszają się w ten sposób, bo z przytoczonych wypowiedzi wywnioskować można, że ich elektorat opiera się po prostu na ludziach, którym obojętne jest to, kto obejmie władzę na Starym Kontynencie.

Pan Poettering poprzez swoje słowa utwierdził mnie w przekonaniu, że jest szansa na odciągnięcie od zasobnego unijnego koryta wszystkich eurokratów hołdujących „prawdziwej wolności”, jednocześnie zbijających na tym ogromny kapitał polityczny, i nie tylko zresztą taki (w końcu do EPP należy m.in. PO i, co jeszcze lepiej obrazuje moje słowa, nepotyczny PSL). Serdecznie dziękuję panie przewodniczący za nadzieję, że podpuchy w wykonaniu m.in. pana ugrupowania nadejdzie kres. Pora tylko przygotowywać nowe hasła propagandowe przeciw ugrupowaniom eurosceptycznym, bo zasób tychże powoli się wam kończy. Niechże Pan sobie apeluje panie Poettering, apeluje… Wiem wszak, że ciężko odrywać się stamtąd, skąd czerpać można tyle korzyści.

Dość nieoczekiwanie w trakcie wyraźnie nabierającej rozpędu kampanii w Polsce znaczną rolę odgrywa eurosceptyczna partia Libertas. Spora w tym zasługa Lecha Wałęsy, który, choć oficjalnie wciąż uparcie zaprzecza o swoim poparciu dla tego ugrupowania, regularnie pokazuje się na jego konwencjach, na jakie zresztą zaczął ostatnio nawet dolatywać osobistym odrzutowcem Declana Ganleya. Teraz politycy wyżej wspomnianej formacji starają się łapać byka za rogi i w dalszym ciągu utrzymywać wokół siebie sporo medialnego szumu, także bez czynnego wkładu byłego prezydenta. Recepta na to jest powszechnie znana – wysuwanie tyleż kontrowersyjnych, co skrajnie populistycznych i w zasadzie nierealnych do wprowadzenia w życie propozycji. Tylko na taką opinie zasługuje bowiem pomysł obniżenia podstawowej pensji poselskiej o połowę – w jego założeniu reprezentant narodu zasiadający w sejmie musiałby się zadowalać płacą w wysokości 3,8tys. złotych netto.

Oczywiście propozycja Libertas dobrze brzmi w uchu statystycznego Kowalskiego, zobrzydzonego w ujęciu ogólnym całą polską sceną polityczną, a w stopniu szczególnym poziomem kompetencji i uczciwości „złodziei i nierobów” zasiadających w poselskich ławach. Niewątpliwie znalazłoby się wcale niemałe grono obywateli twierdzących, że nawet te niecałe cztery tysiące to i tak zdecydowanie za dużo jak na polskiego posła/senatora, który w powszechnej opinii więcej szkodzi niż przynosi pożytku. Takie mamy już społeczeństwo i ze względu na to nie bez szans wydaje się inicjatywa zebrania stu tysięcy podpisów pod obywatelskim projektem ustawy, bo właśnie w takiej formie ma być on złożony w Sejmie - Libertas nie ma w naszym parlamencie własnej reprezentacji i nie może samodzielnie wszcząć procesu legislacyjnego. Ano właśnie – zakładając, że w tej kwestii nic w najbliższym czasie się nie zmieni (partia Danleya musiałaby w najbliższej przyszłości zanotować znaczny realny wzrost poparcia, aby uzyskać dla swoich kandydatów mandaty), obniżenie poselskiego uposażenia uderzy jedynie w polityków z obcych ugrupowań. Póki co Libertas startuje w eurowyborach, gdzie od najbliższej kadencji pensja deputowanego wzrośnie do ponad trzydziestu tysięcy złotych brutto, a jeśli uwzględnimy także wydatki na podróże, delegacje, hotele czy prowadzone biuro, całość zamknie się nawet na 150 tysiącach. I są to kwoty przysługujące wszystkim parlamentarzystom w Strasburgu, bez względu na narodowość, a więc raczej, nawet mimo wątpliwych chęci altruistycznych działaczy Libertas, nie ulegnie zmianie (a w każdym razie nie w dół). Jak więc widać – jeśli już ludzie irlandzkiego biznesmena troszczą się o zawartość portfeli, to cudzych, ale przede wsyztskim interesuje ich wysokość słupków poparcia własnej formacji.

„Chcemy, by praca w polskim Sejmie przestała być źródłem utrzymania dla życiowych nieudaczników, którzy nie potrafią zarobić w inny sposób. Mamy nadzieję, że nasze zmiany pomogą przyciągnąć na Wiejską ludzi, którzy osiągnęli zawodowy sukces w innych dziedzinach życia niż polityka”.

Argumentacja Artura Zawiszy kwalifikuje się już do populizmu radykalnego, wypełniającego po brzegi każdą skalę. Nazywanie posłów „życiowymi nieudacznikami”, niepotrafiącymi zająć się w zasadzie niczym innym, może nawet lekko zniesmaczać. Pomijając już fakt, że w naszym parlamencie dominują prawnicy, lekarze czy przedsiębiorcy, a więc przedstawiciele wysoko cenionych i, co ważniejsze, dobrze płatnych zawodów, w odpowiedzi na zarzut Zawiszy zapytać się wystarczy można jak to się dzieje, że skoro do Sejmu polskiego dostają się zwykli nieudacznicy, ofiary losu (żeby ni było wątpliwości - to zupełnie coś innego niż określenie „ludzie nieuczciwi”, z czym można by jeszcze w jakikolwiek sposób polemizować), karier politycznych nie robią zwykli, proste osoby, które jednak nie narzekają na nadmiar pieniędzy na koncie bankowym? Mandat poselski mógłby nieco poprawić ich sytuację finansową, a jeśli potrafią go zdobyć ludzie totalnie niekompetentne i nieobrotne, to dlaczego nie ci, w których imieniu zdawał się przemawiać lider polskiego Libartas? Jakość pracy parlamentu nie powinna ulec pogorszeniu, w końcu trudno spaść poniżej granicy, jaką zakreślili obecni parlamentarzyści.

Można oczywiście na koniec przytoczyć koronny argument wskazujący, że im niższe dochody posłów i generalnie polityków na każdym szczeblu, tym relatywnie większe wśród nich ryzyko korupcji. Ale chciałem wskazać tutaj przykład pokazujący, jak żywe są w obecnej kampanii hasła populistyczne. W zasadzie to wszystkie ugrupowania, nieważne, z której strony sceny politycznej, powracają do nich przy okazji każdych kolejnych wyborów. Niestety, często okazują się one w jakimś stopniu po prostu skuteczne, także nie może dziwić taka postawa zorientowanych głównie na wynik wyborczy partii. Faktycznie, podobne zwroty, gdy padają z ust polityków, mogą się pewnym grupom społecznym podobać, warto jednak zacząć odróżniać stan realny od fikcji. Lokal wyborczy to nie bajkowe jezioro, a polityk, choćby wypadał nie wiem jak przekonująco, nie jest złotą rybką, która po dojściu do władzy i objęciu stołka spełni nasze pobożne, oderwane od rzeczywistości życzenia.

Na jednym z forów internetowych rozgorzała dyskusja nad moim artykułem dotyczącym liberalizmu. Zdania są podzielone – zarówno przychylne, jak i przeciwne ideom tej doktryny. Jednak zaintrygowała mnie szczególnie, a raczej dała impuls do częściowego uzasadnienia poglądów, pewna wypowiedź. Autor tegoż postu skomentował moje poglądy m.in. w taki sposób: „chłopie weź sie za robotę, a nie za pisanie, bo piszesz potocznie rzeczy zwane "gówno prawda"” oraz „normalnie aż mi ciśnienie skoczyło, jak to przeczytałem, brednie...”.

Jest to idealny temat do poruszenia na ten moment, bowiem "biorę się do pracy" codziennie (oczywiście kwestia edukacji). Czasem sam dochodzę do wniosku, że za dużo, i mam zamiar wytłumaczyć skąd, między innymi,"czerpałem inspirację" do zainteresowania się klasycznym liberalizmem. Kiedy patrzę na sytuację w mojej klasie (przypomnę, szkoła średnia), to właśnie MI „skacze ciśnienie”. Ja, aby zapewnić sobie przyswojenia sobie wymaganego materiału, systematycznie notuję na lekcjach, a zdecydowana większość ludzi ma to po prostu, za każdym razem, głęboko w poważaniu, bo wiedzą, że u kogoś te notatki, na jakiś sposób, wyproszą (nawet ja czasem uginam się i jestem skłonny je udostępnić) - po części odnoszę tą sytuację do rynku pracy – jest bowiem jak socjalizm – ludzie ci nie robią nic lub bardzo niewiele, a mają wszystko to, co pracowici. Mam być szczery? Dziękuję za taką sprawiedliwość. Oczywiście, do tej błahej tematyki porównania w odniesieniu do złożonych problemów gospodarczych można podchodzić z dużym dystansem, ale dla mnie, na chwilę obecną, jest to sztandarowy przykład.

Upraszczając znacząco złożone kwestie ekonomiczne - skoro w przypadku kapitalizmu tak hucznie rozgłasza się, że bogaci wyzyskują biednych, tak w przypadku socjalizmu można dojść do wniosku, że to biedni wykorzystują bogatych. Powiem inaczej - leniwi pracowitych. Warto więc zadać sobie chociażby następujące pytanie – czy aby na pewno nie jest rozsądniejszym wybór „mniejszego zła”?

Mój kolega i współkomentator z bloga, Konrad, zwrócił uwagę na to, iż zależy też co definiujemy jako "złe". „Bo dla mnie wolny rynek i generalnie kapitalizm jest po prostu najbardziej sprawiedliwym rozwiązaniem.” Wtórowałem mu - najbardziej sprawiedliwym, bo, owszem, preferuje w dużej mierze pewną grupę, ale w tym przypadku jest to, powtórzę się, grupa tych pracowitych i obrotnych.

Ostatnimi czasy czegoś w telewizji wyraźnie brakowało. Człowiek nie wiedział dokładnie czego, jednakże słuchając kolejnych wieczornych serwisów informacyjnych, programów publicystycznych czy transmitowanych „na żywo” konferencji prasowych oraz wywiadów z ważniejszymi aktorami polskiego życia publicznego nachodziło go nieodparte, niespotykane dotąd wrażenie swego rodzaju pustki, utraconego elementu, jaki jeszcze nie tak dawno towarzyszył nam praktycznie cały czas i w pewien sposób „zespolił się” z nami, niezauważalnie wszedł w naszą podświadomość. Chociażby nawet ktoś starał się, jak mógł, za nic nie był w stanie przypomnieć sobie, o co konkretnie chodziło, wysiłki nie przynosiły większego rezultatu. Aż tu z pomocą przyszła „Rzeczpospolita”, informując w ostatnim wydaniu o decyzji zarządu Prawa i Sprawiedliwości o tymczasowym zakazie udzielania się w mediach i generalnym przymusie „wyciszenia się” Przemysława Gosiewskiego. Eureka! Tak, to właśnie niepozorny budową ciała były wicepremier, powszechnie znany jako główny architekt i budowniczy słynnego peronu kolejowego we Włoszczowej był przyczyną owego stanu roztargnienia i frustrującej dezorientacji bardziej zainteresowanej sprawami publicznymi części społeczeństwa. No cóż, chcemy czy nie, musimy pogodzić się z koniecznością utraty możliwości częstszego podziwiania Edgara na wizji przez najbliższe tygodnie, medialna absencja przewodniczącego (nomen omen) klubu parlamentarnego PiS ma bowiem potrwać do zakończenia kampanii wyborczej. Trudno jednak ukrywać, że większość z nas nie będzie raczej z tego powodu rzewnie wylewać łez w tęsknocie za pupilem prezesa Kaczyńskiego, wprost przeciwnie – zacznijmy lepiej zastanawiać się, jak maksymalnie wykorzystać czas, w którym wspaniałomyślnie darowano nam wolność od katorgi słuchania i oglądania Gosiewskiego.

Tych, którzy już teraz szykują się na niemal miesiąc spokoju, szczęścia i wytchnienia, muszę jednak serdecznie przestrzec – to, że kierownictwo Prawa i Sprawiedliwości w obawie o wynik wyborczy zamyka usta swoim pseudomedialnym gwiazdom, nie oznacza wcale, że równie przenikliwe i zaradne okazały się inne ugrupowania, także skupiające w swoich szeregach niemałą liczbę prawdziwych politycznych „celebrities”. A niestety nic na razie nie słychać, aby odebrano nam wątpliwą przyjemność obcowania z występującymi w telewizji osobowościami pokroju Joanny Senyszyn, Eugeniusza Kłopotka czy ministra Janusza Palikota (gwoli sprawiedliwości trzeba jednak tutaj zaznaczyć, że ten ostatni, prócz zaciekłych przeciwników uważających go za chama i cynika, ma również wcale niemałe grono sympatyków). A z politykami jest niestety tak, że im bardziej któryś brzydnie ludziom, tym jest go w mediach więcej. Wydawać by się mogło, że szczególnie właśnie ci uchodzący powszechnie za wyjątkowych „ulubieńców publiczności” pchają się do telewizji drzwiami i oknami. A jak już się znajdą w studio naprzeciw dziennikarza, najchętniej zabarykadowali by się tam, byle tylko nie znikać z ekranu telewidza siedzącego w domu na fotelu.

Generalnie jednak nie należ szczególnie wybrzydzać, w końcu jak się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma. Kilkutygodniowy rozbrat z Przemysławem Gosiewskim i tak jest już zjawiskiem niezwykle miłym i pożądanym, a niestety to, co dobre, szybko się kończy. Znając Edgara, gdy tylko będzie mógł, ze zdwojonym impetem zaatakuje nas słuchających radia i oglądających telewizję ze zdwojonym impetem. Tak więc – chwilo, trwaj, boś piękna!

Spostrzeżenie pierwsze – sytuacja w Europarlamencie analogiczna do naszej, krajowej - w Europie prawie sami populiści, w Polsce, obecnie w sejmie, sami populiści. Pożądana wręcz, w mojej opinii, jest frakcja PRAWIDZYWCH liberałów, sprzeciwiających się jednoliceniu rynku i uzależnianiu państw od siebie. Istnieją oczywiście partie, takie jak ALDE, które w nazwie posiadają pojęcie „liberałowie”, nie ukrywajmy jednak, sprzedaje się to ugrupowanie socjalistom – niekoniecznie PES, ale nijak odnośni swoje idee do rzeczywistości, na rzecz możliwych do uzyskania korzyści, bowiem nie sprzeciwia się „usocjalnianiu” Europy, rzecz jasna niezgodnym z tą doktryną.

Kluczową dla integracji europejskiej sprawą stał się Traktat Lizboński. W mojej opinii podpisanie tegoż dokumentu, w rzeczy samej konstytucji europejskiej, to jak przyzwolenie na ponowne odebranie niepodległości, co gorsza, za prawdziwą aprobatą polskich polityków – nie można więc porównać tego do przegłosowania rozbiorów mających miejsce w XVIII wieku, kiedy głosowanie w sejmie odbywało się pod „egidą” wojsk rosyjskich, a wtórowali im przekupieni posłowie. Choć pewny nacisk, jednak nie militarny, napływa do nas z różnych stron kontynentu…

Primo - ustawy europejskie uzyskają wyższe, nadrzędne znaczenie ponad te uchwalane przez sejm polski – nie trudno więc znaleźć analogii do roli sejmiku wojewódzkiego - de facto staniemy sie jedynie unijną jednostką administracyjną? Czy stosownym wtedy będzie używanie na mapach nazwy „Rzeczpospolita Polska”, czy należy ją w takiej sytuacji zastąpić sformułowaniem „województwo polskie”?

Co za tym idzie? Ujednolici się przykładowo system edukacji, co stanie się tylko kwestią czasu, bowiem tak jak teraz edukacja w Polsce jest jednolita – nadzorowana przez ustawodawstwo, tak i wtedy, wedle wcześniejszych słów, będzie podobna w całej Europie. Czy życzyłbym sobie, aby moje dzieci miały wspólny podręcznik do historii z Niemcami i Francuzami? Nie, nie życzę. Bo jak pogodzić kwestię chociażby II Wojny Światowej? Czy przyjmiemy w tej sprawię strategię oczyszczania Niemców z ciążących na nich dziejowych przewinień, czy też rozliczymy Francuzów? Nigdy. Nie pozwolą nam na to. W końcu Niemcy to największa siła w Europarlamencie, pomijając, nieistotną w tej sytuacji, kwestię przynależności partyjnej. Dodajmy jeszcze Francję, Wielką Brytanię i parę innych mocarstw. Polaków nie trudno przegłosować, a pewnie wielu z nich (patrząc na obecne tendencje) przyjmie posłusznie to, co im koledzy deputowani narzucą.

Tracimy tożsamość. Owszem, jestem ateistą, ale z racji zakorzenionej moralności opartej na wierze katolickiej nie życzyłbym sobie, żeby niektóre grupy, przykładowo homoseksualiści, manifestowali swoją odmienność (tu: seksualność) w sposób tak natrętny jak teraz, co w unii, z racji lewicowego rodowodu, jest powszechne. Dlaczego za wszelką cenę narzucają się innym? Oczywiście nie mam zastrzeżeń do gejów i innych mniejszości, ale to tacy sami ludzie, jak my, a więc nie potrzebne im specjalne ustawodawstwo - zgodnie ze stwierdzeniem o równości wobec prawa. A, niestety, takie zabiegi w unii to powszechność.

Secundo – trzymam się konsekwentnie - tracimy tożsamość. Dlaczego? Bo Europa niszczy różnorodność. Odmienność kulturową, która zawsze była czymś pięknym. Czemu mam słuchać eurokratów, którzy sugerują, że oscypek, wspaniały i tradycyjny polski produkt, nie spełnia wymagań, „tych, tamtych, siamtych” (bo m.in. sprzedawany przy ulicach) i trzeba od razu podciągać go pod , jakże przyjazne, określenie „produkt regionalny”, rzekomo w celach przykładowo promocyjnych, a tak naprawdę ograniczając możliwości jego wytwarzania prawdziwym góralom, znającym się na tym fachu. Dlaczego? Urzędnicy wpędzają ich w biurokratyczną lawinę - zaświadczenia, rejestracje itp. Wybaczcie państwo europejscy, ale jeśli chcę, jako wolny człowiek, czemu nie mogę kupować tego, na co mam ochotę? Nie czuję, żebym ryzykował zdrowie. To nazywamy wolnością, tak promowaną w UE. Innym przykładem może być nawet kwestia tak błaha, jak konkurs Eurowizji, nie związany de facto z Unią - wszyscy wykonawcy prezentują popowe utwory, obowiązkowo w języku angielskim, tylko nieliczni sie wyłamują, ale to i tak nie ma większego znaczenia. Poza tym, jako Polak – ateista, ale Polak (co z tego, że żaden ze mnie "prawdziwy katolicki Polak”) – czuję się związany ze swoim państwem, o którego wolność walczyło wielu i w imię wolności którego poległo wielu - ze względu nawet na szacunek dla tych postaci, szacunek dla narodowej tradycji - nie chcę, aby ograniczano stopniowo naszą suwerenność po raz n-ty.

Podsumowując, od kiedy pojawił sie pomysł wstąpienia do UE, w TV panuje powszechne przekonanie, że Unia to coś niezbędnego, coś naturalnego, coś ustalonego w jakimś porządku, mimo kwestii inicjatyw takich jak Libertas. Niestety - trzeba sobie uświadomić, że ten twór opiera się, a raczej oprze się już niedługo, na podobnych zasadach, co tępiony dawniej ZSRR, tyle że pod przykrywką obrony praw przysługujących wszystkim ludziom i demokracji - skupia "republiki", zwierzchnią władzę posiądzie „centrala” – Bruksela i Strassburg, rodowód iście lewicowy, socjalny nieodzowny. Czy takiej Europy chciał pan Schuman?

Przed niespełna dwiema godzinami przeglądałem portal YouTube. Po raz kolejny postanowiłem obejrzeć występ Kazika Staszewskiego w Sopocie, mający miejsce w roku 1992, gdzie wykonał m.in. piosenkę „Jeszcze Polska”. Pod filmikiem znajduję komentarz:

"Trudno jest mówić o kapitalizmie po roku '89. Trafniejszym określeniem będzie etatyzm i silny interwencjonizm państwowy, który przyczynił się do złodziejskiej prywatyzacji z tzw. przetargów, czyli zorganizowanych przekrętów prawnych. Komuszki poczuły smak kapitału i możność spaszenia się z pieniędzy potężnego przemysłu państwowego, vide Oleksy, Urban, Stoltzmann. Sytuację tę wykorzystali podręcznikowo."

I to właśnie stało się przyczółkiem do poruszenia tej tematyki. Czas mija, a "Jeszcze Polska" ciągle tak samo aktualna, jak 17 lat temu..

Tak, jestem liberałem. Oczywiście nie mogę nikogo zmusić do podobnego myślenia - przeciwko świadczeniom socjalnym, a popierającego całkowicie rozporządzanie pieniędzmi, na które się zapracowało, według własnego uznania. Chciałbym jednak rozpatrzeć liberalizm na różnych płaszczyznach. Pierwsza – Europejska. Przykład - dotacje, będące oczywiście "czymś" socjalnym. Czemu ich nie lubię? Bo to rzecz identyczna, jak wszelkie świadczenia ZUSowskie, KRUSowskie i tym podobne. Przedsiębiorca-euroentuzjasta jest szczęśliwy, bowiem otrzymuje pieniądze w zasadzie za bezcen, ale nie wie, że tak naprawdę oddawane są mu jego podatki, które płaci państwu polskiemu, a które płacił będzie z czasem państwu europejskiemu (patrz: Osobisty sąd nad Unią i Lizboną). Postanowiłem rozwinąć tą kwestię.

Warto uświadomić sobie, iż nie ma czegoś takiego jak "za darmo" - najjaśniejszym przykładem jest emerytura. Całe życie opłaca się ZUS m.in. po to, aby na starość można było te pieniądze po prostu wypłacić - czy nie lepiej odkładać pieniądze na przyszłość wg własnego przekonania, nie tracąc przy tym tego, co przeżera szeroko pojęty aparat administracyjny - urzędnicy i ich zarobki? Przecież to tak, jakbyśmy zatrudniali księgową do dysponowania naszym majątkiem, na dodatek marnotrawiąc przy tym jeszcze więcej na rzecz licznych układów na niższych i wyższych szczeblach władzy – bo im bardziej złożone struktury, tym większa możliwość upowszechniania takich działań. Niestety, nasze członkostwo w UE ułatwia tylko zadanie państwu - pobieranie prawie połowy zarobków to coś naturalnego w Unii.

Niektórym to się oczywiście podoba - np. Szwedom. Ale warto kwestię Szwecji odnieść do innego tematu - Euro. Jest bowiem jednym z dwóch krajów (tylko dwóch!), w których przeprowadzono referendum w sprawie wprowadzenia wspólnej waluty. I co zrobili Szwedzi, mimo zakorzenionych tradycji socjalnych i europejskich? Odrzucili.

A propos, ponownie, Polski .Warto zrobić sobie symulację - policzyć, ile przez całe życie płacić się będzie na emeryturę w ZUSie. Czy ZUS wypłaci nam przez indywidualny okres poprodukcyjny tyle samo, ile przeznaczyliśmy na emeryturę z naszych zarobków, nawet przy założeniu, że dożyjemy bardzo sędziwego wieku? Niestety, to tak nie działa, to nie lokata - o wiele więcej płacisz za dysponowanie nimi, o czym mowa wcześniej, a spora część i tak „ginie we mgle”. Nawet biorąc pod uwagę wszystkie "części", które ZUS potrąci - na wszelkie ubezpieczenia, opiekę zdrowotną, emeryturę właśnie itd... Dalej brnąć w temat i obliczając coraz to bardziej szczegółowo wyjdzie na to, iż jeszcze większy procent tego, na co zapracujemy, znika.

Kwestię prawdziwego liberalizmu (nie populistycznego, w wykonaniu PO) trzeba skonfrontować z naszą polską rzeczywistością. Wiem, że dla tak głęboko zakorzenionego w przesłaniu "czy się stoi, czy się leży, tysiąc złotych się należy" narodu, jak Polacy (mimo nienawiści do komunizmu – garść hipokryzji, prawda?), rewolucja typu sprywatyzowanie służby zdrowia i edukacji to coś nie do przyjęcia. Lecz co wtedy? Oprócz kwestii przymusowej wręcz w takiej sytuacji, a więc radykalnego obniżenia podatków (bo po co je pobierać, skoro obywatel sam dysponuje pieniędzmi) poprawiłaby sie jakość tychże usług, i to zdecydowanie. Bo który przedsiębiorca (tu - właściciel szpitala, kliniki czy placówki edukacyjnej) chce, aby jego przedsiębiorstwo funkcjonowało źle, a pracownicy podkradali i kombinowali na różne sposoby? Słaba jakość = niskie zaufanie wśród klientów = niski zarobek. Poza tym – temat najbardziej palący opinię publiczną - czy nie warto płacić ok. 1,7zł za benzynę? Połowa obecnej ceny to podatki wszelkiej maści.

Być może Polacy boją się, że nie poradzą sobie bez pomocy państwa, ale to jest właśnie koszt liberalizmu - jednostki obrotne, z zacięciem, werwą, mające zapał, pracowite (co nie oznacza korupcjogenne, jak obecnie) pozyskują najwięcej, i nie ma tu mowy o wyzysku, bo nawet w przypadku pracowników – dobrą siłę roboczą się ceni. Po prostu, konkurencja na rynku pracy, ale zdrowa. Co rozumiem przez „zdrowa”? Liczą się umiejętności. Mimo pozorów korzyści pozyskują więc nie ci, którzy potrafią chociażby „ustawić się” w strukturach rządowych. Ale to temat do innej dyskusji.